رنگ

کیهان کلهر در سال ۱۳۴۲ شمسی در خانواده‌ای کرمانشاهی و موسیقی‌دوست در تهران چشم به جهان گشود. کار موسیقی را از پنج سالگی به صورت آزاد شروع کرد. دوازده ساله بود که به صورت حرفه‌ای به موسیقی پرداخت و در سیزده سالگی با ارکستر رادیو تلویزیون کرمانشاه شروع به همکاری کرد.

کلهر مدتی کوتاه با گروه شیدا در مرکز هنری «چاووش» همکار بود. در هفده سالگی مقیم ایتالیا شد و سپس به نیت ادامه تحصیل راهی کانادا شد و در رشته آهنگسازی از دانشگاه کارلتن اتاوا فارغ‌التحصیل شد

                      د.

کیهان کلهر برای شناساندن موسیقی ایرانی به غیر ایرانی‌ها تلاش بسیاری کرده است، همکاری وی با هنرمندان هندی از جمله «شجاعت حسین خان» (غزل) و یا با کوارتت کرونوس (Kronos Quartet) (جاده ابریشم)، یویو ما و ارکستر فیلارمونیک نیویورک وی را به هنرمندی جهانی تبدیل کرده است و شنوندگان زیادی در بین غیرایرانی‌ها دارد. او مدتی هم یکی از اعضای ثابت گروه دستان بود.

او معتقد است: «موزیسین، موسیقی‌دان یا موسیقی‌شناس باید به ریاضیات، تاریخ و ادبیات آشنا باشد.»

اجرای کنسرت‌های مستقل به صورت بداهه‌نوازی و همراهی با محمدرضا شجریان، حسین علیزاده و همایون شجریان اغلب فعالیت‌های این هنرمند نامی است. سه آلبوم زمستان است  و بی تو به سر نمی‌شود و فریاد حاصل این همکاری است.

وی همراه با نوازندهٔ باقلامای ترکیه اردال ارزنجان کنسرت‌هایی را هم در مناطق مختلف جهان در حال اجرا دارد و آلبومی نیز با این نوازنده ترک به نام The Wind در شرکت ECM ارائه کرده است.

[ویرایش] آثار

• شب، سکوت، کویر
• زمستان است
• بی تو به سر نمی‌شود
• فریاد
• نخستین دیدار بامدادی همراه تمبک پژمان حدادی
• غزل ۱
• غزل ۲
• غزل ۳
• در آینهٔ آسمان به همراه تنبور علی اکبر مرادی
• شب‌های فیروزه‌ای نیشابور به همراه یویوما
• موسیقی برای فیلم جاده ی ابریشم به همراه یویوما
• باد (در ایران با نام: تا بی‌کران دوردست) به همراه اردال ارزنجان موسیقی‌دان ترک که در خارج از ایران توسط شرکت ECM و با نام The Wind انتشار یافته است.
• باران به همراه استاد شجاعت حسین خان و ساندیپ داس که در خارج از ایران با نام The Rain و توسط شرکت ECM انتشار یافت و نامزد جایزه گرمی نیز شد.

 

نوشته شده توسط p.kh در دوشنبه سی ام اردیبهشت 1387 ساعت 21:38 موضوع | لینک ثابت

آبی همچون شبهای نیشابور ساخته شده توسط کیهان کلهر و اجاری گروه silk road 

            برای دانلود Download اینجا را cilck کنید

 

 

نوشته شده توسط p.kh در شنبه بیست و هشتم اردیبهشت 1387 ساعت 14:8 موضوع | لینک ثابت

آئین مستان یکی از زیبا ترین کارهای    زنده یاد سید خلیل  می باشد

                                  برای دانلود Download  اینجا را click کنید

 

 

نوشته شده توسط p.kh در شنبه بیست و هشتم اردیبهشت 1387 ساعت 11:53 موضوع | لینک ثابت

واران یکی از تصنیف های قدیمی کردی که با تنظیم  برای ارکستر سمفونیک ارمنستان  توسط لوریس چکناوریان وصدای شهرام ناظری به این  اثر زیبایی دو چندانی بخشیده شده است

                     برای دانلود Download اینجا را click کنید        

 

نوشته شده توسط p.kh در شنبه بیست و هشتم اردیبهشت 1387 ساعت 11:33 موضوع | لینک ثابت

گفت‌وگوي همشهري‌‌آنلاين با حسين عليزاده -1
چهره‌ها- همشهري‌آنلاين - سيد ابوالحسن مختاباد: مهم‌ترين چيزي كه حسين عليزاده به آدمي منتقل مي‌كند،‌احساسي مثبت و البته مستمر و دنباله دار است.

                                       

ادامه مطلب

 

نوشته شده توسط p.kh در جمعه بیست و هفتم اردیبهشت 1387 ساعت 23:50 موضوع | لینک ثابت

مروري بر سه دهه جريان‌سازي پرويز مشكاتيان در موسيقي ايراني

مواره دو چيز در كنار هم منجر به اتفاق مي‌شوند. يكي استعداد و ديگري بستر مناسب و خوش‌شانسي موسيقيدانان استخوان‌درشت روزگار ما در اين بود كه به هر دو مفتخر شدند. يكي را داشتند و به ديگري برخوردند و نتيجه‌ اين برخورد، پيدايش موسيقي منحصر به فردي در تاريخ فرهنگ ايران‌زمين بود. امروزه‌اين بخت و اقبال كمتر ديده مي‌شود. استعداد فراوان است و بستر مناسب كم و يا اينكه بستر مناسب موجود است و استعداد نيست!!

  طلوع

احراز مقام اول سنتورنوازي در آزمون باربد و همكاري با گروه موسيقي مركز حفظ و اشاعه متشكل از پريسا (آواز)، حسين عليزاده (تار)، محمدعلي كياني‌نژاد (ني)، داوود گنجه‌اي (كمانچه) و محمود فرهمند (تمبك) تنها روزنه‌اي براي ورود مشكاتيان به دنياي نويني بود كه معمارش غير از خود وي كسي نمي‌توانست باشد. اجراهاي بعدي همين گروه در جشن هنر شيراز كه با تغييراتي چون علي‌اكبر شكارچي به جاي گنجه‌اي و مرتضي اعيان به جاي فرهمند همراه شد، باز هم نويددهنده بستري مناسب براي وقوع يك اتفاق مبارك بود.

برخورد با كلام

«رزم مشترك» محصول سال 1356 نقطه آغازي براي متفاوت شدن مشكاتيان است. اگر از وجه حماسي – ميهني اين اثر بگذريم، نوع برخورد وي با كلام بسيار متفاوت از هم‌نسلان و نسل پيش از خود به نظر مي‌رسد. اشكالات تلفيقي و تقطيعي تصانيف عارف قزويني بر طرف شده‌اند و كلام با صراحت تمام، عزيزان را به همراهي مي‌طلبد و تاكيد مي‌كند كه بي‌رزم مشترك، كارها آسان نمي‌شود. در اين نگاه، شعر و كلام لقلقه زبان نيستند تا به وسيله آن جلوه‌اي به آهنگ داده شود. بلكه برعكس اين آهنگ مشكاتيان  است كه مي‌بايست جلايي به اشعار غبارگرفته دواوين و دفاتر شاعران معاصر و قديم بدهد. اين تجربه ارزشمند تقريبا در تمام آثار بعدي‌اش محفوظ مي‌ماند. گرچه در «آستان جانان»، «دستان» و «افق مهر» نمود بيشتري دارد. ارزش وجودي شعر در نظرش مغتنم است و اجازه نمي‌دهد بيان واژگان ادب پارسي به نمايشي تفنني از شعر و موسيقي بدل شود. تنها در يك جا خبط بزرگي مي‌كند كه در آنجا به نظر مي‌رسد وي تسليم جريان بازار شده است. تقطيع شعر حافظ با مطلع «بيا تا گل برافشانيم و مي ‌در ساغر اندازيم» با صداي علي رستميان با منطق آهنگسازي مشكاتيان سازگاري ندارد و قابل بخشش نيست.

 

مضراب‌هاي حماسي

موسيقي دوران حكومت پهلوي دوم بنا به شرايط سياسي - اجتماعي، از جنبه‌هاي حماسي فاصله مي‌گيرد. تقريبا تمام هنرمنداني كه پايشان به راديو كشيده مي‌شود، چنين ويژگي در آثارشان هويداست. آواز ايراني خيلي زودتر به چنين سرنوشتي دچار مي‌شود و پس از آن شيوه نوازندگي سازها نيز به پيروي از فضاي موجود تغيير مي‌كند. زمانه ديگر روحيه سركش و گاه اشتلم‌وار آواز قديم را نمي‌پسندد؛ مشخصه‌اي كه هم اينك در آوازهاي بومي‌به روشني شنيده مي‌شود. در نتيجه، خواندن و نواختن به سمت لطافت پيش مي‌رود و افت‌وخيزهاي برانگيزاننده و حماسي از آن گرفته مي‌شود. اما در اين گير و دار معدود هنرمنداني بودند كه‌اين ويژگي موسيقي ايراني را كم و بيش در سينه‌هاي خود محفوظ داشتند. از تارنوازان تنها علي‌اكبرخان شهنازي ميراث‌دار حماسه‌نوازي است. گر چه فضاي هنري زمان وي، چندان مجالي برايش فراهم نمي‌كند تا هنرش را عرضه بدارد و او تنها در دو دهه پاياني عمر طولاني‌اش موفق مي‌شود رديف‌هاي پدر و خودش را به ضبط برساند و همچنين شاگرداني را تربيت كند. اما سنتور با وجود نوازنده قدري چون استاد فرامز پايور همچنان انتظار مي‌كشد تا جواني از خطه خراسان سر برسد. روح حماسي در مضراب‌هاي مشكاتيان جريان مي‌يابد و حتي برخي از ساخته‌هاي صبا و پايور را هم بازنوازي مي‌كند. تك‌هاي پرقدرت و دراب‌هاي فراوان همراه با پرش‌هاي زيبا در مضراب‌زني‌هاي وي، در عمل باعث مي‌شوند تا آثار بازنوازي شده و برگرفته از صبا و پايور، رنگ ديگري پيدا كنند.

 

دوصدايي در تكنوازي

در كوك بم‌ترين سيم سنتور دست مي‌برد و آن را تقريبا دو پرده پايين‌تر كوك مي‌كند. همين تغيير به ظاهر كوچك رنگ نواخته‌هايش را عوض مي‌كند و در طور چند دهه نوازندگي عملا به يك نشان ويژه براي مشكاتيان تبديل مي‌شود. كوك جديد، امكان نوعي از دوصدايي را براي سنتور فراهم مي‌كند كه تا پيش از آن محسوس نبود. از طرفي سرعت مضراب‌هايش به حدي زياد است كه در نواختن برخي قطعات، شنونده احساس مي‌كند صداي دو سنتور را مي‌شنود.

 

بي‌قراري در ملودي‌سازي

روال آهنگسازي، نوازندگي و خوانندگي در موسيقي كلاسيك ايراني بر اين استوار است كه در يك فضاي مشخصي از فواصل موسيقايي به هنرنمايي بپردازند. براي مثال در دستگاه شور، سه‌گاه، همايون، ماهور، چهارگاه و غيره بياغازند و به انجام برسانند. البته گاه بنا به ذوق و احتمالا ضرورت از دستگاهي به دستگاه ديگر مي‌روند ولي اين مسئله در موسيقي ايراني كم‌رونق است و همانند موسيقي عربي به يك اصل مسلم نمي‌ماند. در اين ميان مشكاتيان رويه‌اي متفاوت در پيش مي‌گيرد. از سويي ساخته‌ها و نواخته‌هايش به شدت رنگ و بوي ايراني دارد و در عين حال هر چند دقيقه يك بار، سري به مقام‌هاي ديگر مي‌زند تا در پايان بر مقام آغازين فرود آيد. دورگرداني يا به قول فرنگي‌ها مدولاسيون در آهنگسازي و نوازندگي مشكاتيان يك جهش به نظر مي‌رسد. چه‌اينكه پيش از وي هم اگر دورگرداني صورت مي‌گرفت، عموما در سازهايي غير از سنتور رخ مي‌نمود. از شاخص‌ترين آثار وي در اين خصوص مي‌توان به «افق مهر» با صداي زنده‌ياد ايرج بسطامي‌و «مقام صبر» با صداي عليرضا افتخاري اشاره كرد.

 

سنتور، يك گام به پيش

واژه‌هاي ساز ناقص و ساز كامل در فرهنگ موسيقي ايراني ناآشنا نيستند و همواره محل مناقشه‌اند. در اصطلاح، ساز كامل به ابزاري گفته مي‌شود كه بتوان با آن تمام يا بخش بزرگي از قطعات موسيقي مربوطه را نواخت. براي مثال پيانو سازي كامل براي بيان موسيقي كلاسيك غربي است يا اينكه تار سازي كامل براي بيان موسيقي ايراني است. بر اين اساس ساز سنتور از قديم يك ابزار ناقص براي بيان كامل موسيقي ايراني عنوان شده است. زيرا به طور معمول يك يا دو دستگاه را مي‌توان با آن نواخت و براي نواختن ساير آهنگ‌هاي موسيقي دستگاهي مي‌بايست كوك ساز را عوض كرد كه در يك اجراي صحنه‌اي عملا امكان‌پذير نيست. اما پرويز مشكاتيان مي‌گويد: «ضعف نوازنده را نبايد به حساب عيب ساز گذاشت». بنابراين تمام توان خود را به كار مي‌بندد تا شايد بخشي از اتهام ناقص بودن سنتور را بزدايد. اين تجربه گرانسنگ در اثر منتشر نشده «قاصدك» با اشعاري از اخوان ثالث و صداي محمدرضا شجريان عملي مي‌شود. گر چه همزمان يا كمي‌پيش از وي، زنده ياد منصور صارمي‌هم در كار مشتركي با شجريان تحت عنوان «همايون مثنوي» تجربه‌اي ديگر را به ثبت رساند.

 

بومي ‌با رنگ ملي

پرويز مشكاتيان يك موسيقيدان از نوع رديف دستگاهي است و كمتر شنيده‌ايم كه با موسيقي بومي‌ايران شناخته شود. با وجود اين و به‌رغم اين كه خاستگاه قومي‌اش، پارسي است، تعلق خاطري به موسيقي بومي‌اقوام ايران و مشخصا منطقه خراسان دارد. منتها اين تعلق خاطر را نه در گفتار و نوشتار و پژوهش و تحقيق، بلكه در حوزه آهنگسازي به شكلي بسيار مستتر مشاهده مي‌كنيم. قطعه پرشور و حرارت «خزان» كه به صورت گروه‌نوازي در اثر «مژده بهار» شنيده مي‌شود، تركيبي از نغمات تغييريافته بومي‌و نغمات زائيده ذهن آفرينشگر اوست. در ابتدا با انگاره‌اي برگرفته از «مقام الله» تربت جام شكل مي‌گيرد و در لايه‌هاي مياني سري هم به موسيقي كرمانج‌هاي شمال خراسان مي‌زند. اما كليت كار جلوه‌اي بومي‌ندارد و همچنان فضاي موسيقي دستگاهي را در ذهن شنونده جاري مي‌كند.

***

شخصيت چند لايه فرهنگي و هنري و اجتماعي مشكاتيان اين امكان را فراهم آورده است تا وي صرفا يك نوازنده و يا آهنگساز خوش‌ذوق نباشد. مطالعات پيراموني و نگاه سياسي - اجتماعي‌اش به پيرامون، از او چهره‌اي فراتر از يك موسيقيدان ساخته و جالب اينكه غالب اين جلوه‌ها را از طريق دو مضراب سنتورش به نمايش گذاشته است. گر چه گهگاه ناخني بر سيم‌هاي سه تار مي‌زند و نوشته‌اي را قلمي‌ مي‌كند يا صحبتي را از تريبوني عنوان مي‌دارد ولي مشكاتيان عصر ما همان است كه از دومضرابش جاري است

 برگرفته از........... هفته نامه شهروند

 

نوشته شده توسط p.kh در جمعه بیست و هفتم اردیبهشت 1387 ساعت 23:24 موضوع | لینک ثابت